"Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam;Ciebie pragnie moja dusza,za Tobą tęskni moje ciało, jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody.W świątyni tak się wpatruję w Ciebie,bym ujrzał Twoją potęgę i chwałę,a tą świątynią są Twoje góry." (wg Ps 63,2-3) Jeżeli wy, góry, jesteście tak wspaniałe, to On, wasz Stwórca i Pan, jest wspanialszy i  potężniejszy od Was (Jb 11, 7;Ps 76,5). Wy, góry, jesteście tylko szatami Boga, w które On się przyoblekł (Ps 93,1-2). Góry są nie tylko potężne i wspaniałe. Góry są mądre. Ten, którego Imię brzmi "Jestem, który jestem"(Wj 3,14), nie tylko stworzył wszystko z przedziwną mądrością (Mdr8,1-21), ale ponadto "wylał ją na wszystkie swe dzieła"(Syr1,9). Wylał ją też na góry. Głoszą więc mądrość samego Boga, Mądrości Przedwiecznej. I tej mądrości uczą. Uczą tych, którzy do tego dorośli i dojrzeli.Za każdym razem wracam z gór ze szczyptą nowej mądrości, jak wracali wędrowcy do Tybetu z garścią soli.

Góry głoszą też Jego piękno (Syr 43). Same będąc jakby skamieniałym pięknem, głoszą pochwałę niestworzonego piękna. Piękno jest potrzebne człowiekowi - pisał kiedyś S. Witkiewicz w Po latach - jak chleb. A nieraz może jeszcze bardziej. Dlatego góry są potrzebne jak chleb. Przynajmniej jak chleb! Pisał Hopkins: Tajemnicą swą kładzie piętno na tym pięknie,Bo pozdrawiam Go, kiedy się zjawia,Błogosławię Go, kiedy rozumiem.Każde piękno ma w sobie z jednej strony coś z misterium, coś nieokreślonego i niepojętego, co pociąga i fascynuje. Z drugiej strony stanowi kwintesencję prostoty i oczywistości. Kiedy Yvan Ghirardini po samotnym, dramatycznym wejściu na dziewiczy szczyt Mitra, położony nad lodowcem Baltoro, podczas szalejącej burzy śnieżnej powrócił jakby z zaświatów, powiedział: "Jest najwyższym paradoksem natury, że najpiekniejsze pod względem kształtów szczyty, jak K2 czy Matterhorn, są po prostu jakby kupą zwykłych kamieni". a właśnie o tej górze, o K2, powie G.O. Dyhrenfurth: "Góra gór, której żadna inna nie może dorównać pięknością !".I właśnie te "kupy kamieni", te piękności zastygłe w skale i skute lodem, chwalą Boga, wyrażają Jego piękno i wykrzykują na cześć Jego Imienia

(Ps 89,13; 148,9). Drogi Przyjacielu zafascynowany pięknem gór zapraszam do udziału w Rekolekcjach w Drodze  organizowanych w każde wakacje po naszych pięknych Tatrach, aby chwalić Pana w Jego stworzeniach.

Ta historia trwa już 18 lat i jest niezwykle barwna i ciekawa: jest to historia doświadczenia Boga w miejscu szczególnym jakim są góry, a konkretnie Tatry polskie. Ich piękno urzekło mnie od samego początku i sprawiło, że narodziła się wielka miłość do gór. To środowisko jest dla mnie szczególnie pomocne: przybywam tu z dużego miasta, ażeby napełnić się ciszą i wszechobecnym pięknem, odkrywając w nim ślady Bożej Opatrzności. To piękno przemawia do człowieka i woła, ażeby zakorzenił się w tym co szlachetne, piękne, dobre. Ta przygoda trwa już 18 lat i dopiero w tym roku 30 maja 2003 r. będąc w Tatrach, po największej z dotychczasowych wypraw odpowiedziałem sobie na pytanie: Dlaczego chodzę po górach ? Odpowiedź była taka: chodzę po górach by bardziej stać się człowiekiem! Bo istotnie: piękno gór i przeżywanie ich w relacji osobistej z Bogiem powoduje wielką wewnętrzną przemianę. Mogę powiedzieć jasno i wyraźnie, że za każdym razem powracam z Tatr jako inny człowiek, wewnętrznie przemieniony, ubogacony pięknem widoków, ukojony ciszą i spokojnym szmerem górskiego potoku. W górach zawsze do Boga bliżej!